Yýlmaz Özdil'in yazýsýný yeni okudum, duygularýmýza çok güzel tercüman olmuþ. üç saatte bir fetih anlatmak belki zordur bilemem ama bu kadar kopuk anlatmak da nesi.. Her ne kadar çok yargýlamak istemesem de filmi sonradan düþündükçe gözümde basitleþti. Çoðu sahnede kendimi tutamayýp güldüm ve "son" felaketti. Üç sene emek verilmiþ, bu þekilde sunulmuþ olmasýnýn altýnda da baþka þeyler yatýyor demek ki; ben karar veremedim....