Ben demedim valla dik kadraj, o dedi
Bu arada 6 no lu kuralı ihlal etmeden fotoğrafta duygu konusunu hangi ortamda konuşabiliriz tam bilemediğim için Tunapala'nın hışmını göze alıp bir cümle etmek isterim.
Her fotoğrafta duygu aramak elbette abesle iştigal. Yerli yersiz, bu fotoğrafta duygu yok, ben duygulanmadım demenin manası yok. Öte yandan duygu aktarmak, oluşturmak için çekilen fotoğraflarda son derece önemli.
Örneğin, göz bebekleri fotoğraflarını tıp kongresine sunacak isek elbette tek kaygımız olabildiğince net, keskin, doğru fikir verebilecek kalitede görüntü elde etmek. Bu amaca hizmet etmiyorsa başarısız addetmek görevimiz. Nitekim, kongrelere sunulan materyelde bu kaliteyi arıyoruz. Kalite kusuru nedeniyle kabul etmediğimiz oluyor. Ama fotoğrafçının aynı fotoğrafları bir grafik tasarım olarak estetik bir konsept içinde, bir sanat galerisinde sunulmuş haline bakıyorsam, aynı şiir okurken, bir yağlı boya resme, ya da bir heykele bakarken neler bekliyorsam onu beklerim.
Fotoğraf bir portre ise doğrudan duygu, ruh hali, kişilik ararım. Sürrealizme kadar uzun bir yelpazede teknik, ideal olarak başarılı olmasa da verilmek istenen mesaj, duygu yeterince aktarılmışsa "başarılı" demek isterim.


554Likes
LinkBack URL
About LinkBacks



Alıntı ile Cevapla