Ne gariptir ki sevindim Yalnız olmadığımı gördüğüm için yanlış anlaşılmasın

Bende de var o utangaçlık sorunu. Bu iyi birşey değil bir an önce atmak gerek yoksa insan ilerleyemiyor!

kendimdeki bu sorunun nedenini sanki buldum. Ya başaramazsam! Kötü çıkarsa fotoğraf...

Bir anımı anlatayım. Göksu parkına gittim ve akşam üzeri gece fotoğraf çekmeyi denemek istedim. İlk kez deneyecektim. Daha tripodumu hazırlarken bile insanlar bakmaya başladı. Vaz mıgeçsem diye düşündüm. Sonra yok olmaz dedim ve yanıma da kuzenimi almıştım tek yüzleşmemek için onu kurban ettim ama o bunu bilmiyor tabi

Çocuklu bir adam geldi ve oğluna "bak abi güzel fotoğraf çekecek" dedi. Bende "hayır sadece deniyorum" dedim. Adam ısrarla "bak çok güzel olacak" dedi. Bende hayır "beklemeyin deniyorum sadece" dedim. Adam bekledi inatla!!! Sonra "çekemedi abi hadi gidelim" dedi oğluna. İçimden fırtınalar koptu ama kuzenim adamın tavrına gülünce bende güldüm geçtim. Tabi fotoğrafı da çekemedim olmadı. Öğrenecek çok şey var daha.


Bir keresinde de Tren fotoğrafı çekmek istedim. Tripodu kurdum ve deneme yapmaya başlayınca etrafımda birkaç kişinin beni izlediğini fark ettim. Bu kareden sonra bırakacağım bu son derken adamın biri yanıma geldi. "Ne yapacaksınız buraya arkasımı ölçüyorsun" dedi. Benden hayır fotoğraf çekiyorum sadece dedim. Adam pek inanmadı "geliyolar buraya çekiyolar birşeyler yapacaklar buraya" diye sohbet kurmaya çalıştı. Sonra cidden fotoğraf çektiğimi anlayınca gitti yanımdan. Ben fotoğafı çekebildim mi? Elbette hayır gidip yeniden denemem gerek

Neyse ki yavaş yavaş atlatmaya başlıyorum gibi. Sürekli fotoğraf çekmesem de ara ara uğraşıyorum. Hırs yapıyorum buradaki birkaç arkadaş ile iletişim bile kurabildim. Benden bezmiş olabilirler bazen çok soru soruyorum

Bu duyguyu sanırım en güzel yanıma bir arkadaş ile çekim yaparken atabiliyorum. Fotoğrafla ilgilenen birkaç arkadaş edinebilirsem benim için çok daha iyi olacak... Eğer fotoğraf çekmezsem kendimi geliştiremeyeceğim ve makineme de yazık olacak.

İyi bayramlar.