Elinize sağlık... Yapılan teknik-görsel eleştirilerin hemen hepsi çok yerinde ve faydalı. Ancak uzun ya da kısa filmde 'kör parmağım gözüne' tuzağına düşmemek için anlatım araçlarını fazla zorlamamak, biraz uçları açık bırakmak lazım. Hele 'minimal' anlatımın zirvede olduğu günümüz modern sinema zamanlarında...

Üstüne ekleyeceğim fazla bir şey olmasa da, şunu diyebilirim: Siyah-beyaz çok iddialı bir görüntü ve biraz hakkını vermek gerekiyor. Son çare olarak tercih edildiği çok belli. Hüzünlü bir film olmasına karşın ben de seyrederken adeta kendi gözümde renklendirdim filmi.

Dış-ses kaydının kötü olması da aslında hoş bir yabancılaştırma hissi uyandırdı bende. Hatta metnin biraz kitabi okunması bile bir 'hiçlik' ve anlamsızlık duygusu veriyor. Bu doğrultuda, keşke biraz daha mikfrofonik ya da mono radyo ses tonunda filan olsaymış diye de düşündüm. Serbest stil kurgu tekniğine azıcık daha yüklenilseymiş bazı arızalar belki örtülebilirmiş.

Yine de tebrikler tabii